یا من هو الرئوف الرحیم

دست از طلب ندارم

دست از طلب نــــدارم تـــا کـــام من بــرآیـد

یا تن رســـد به جانان یا جان زتـــــن بــرآیـد

بگشای تــــــربتــم را بعد از وفات بنگـــــــر

کـــز آتش درونم دود از کفـــــن بـر آیـــــــد

بنمای رخ که خلقی والـــه شونــد و حیــران

بگشای لب که فریـــاد از مرد و زن برآیـــد

از حسرت داهـــانش آمــد به تنگ جــانــــم

خود کام تنگ دستان کی زان دهـن برآیـــــد

بـــر بوی آنکه در باغ یابـــد جلا ز رویــــد

آیــــد نسیم و هــــر دم گرد چمن بــرآیـــــد

گویند ذکر خیرش در خیل عشق بـــــــازان

هـــرجا که نــــام حافظ در انجمن بــرآیـــد

آمده ام كه سر نهم، عشق ترا به سر برم
ور تو بگوئيم كه ني، ني شكنم، شكر برم
آمده ام چو عقل و جان، از همه ديده ها نهان
تا سوي جان و ديدگان مشعله ي نظر برم
آمده ام كه ره زنم، بر سر گنج شه زنم
آمده ام كه زر برم، زر نبرم خبر برم
گر شكند دل مرا، جان بدهم به دلشكن
گر ز سرم كله برد، من زميان كمر برم
اوست نشسته در نظر، من به كجا نظر كنم ؟
اوست گرفته شهر دل، من به كجا سفر برم ؟
آنكه ز زخم تير او، كوه شكاف مي كند
پيش گشاد تير او، واي اگر سپر برم
در هوس خيال او همچو خيال گشته ام
وز سر رشك نام او نام رخ قمر برم
اين غزلم جواب آن باده كه داشت پيش من
گفت بخور نمي خوري پيش كسي دگر برم
مولانا