- - - در باب اخلاص - - -

تعريف اخلاص

اخلاص آن است كه ديدار خويش را از فعل بردارى يعنى چون فعلى كنى نبينى و نگويى كه من چه كرده‏ام و از اين فعل طاعت را مى‏خواهد. از بهر آن‏كه فعل صفت فاعل است. هر كه فعل ببيند، چون فعل خويش ديد، خويشتن ديد؛ و خويشتن بين خدابين نباشد.

ضد ريا، اخلاص است و آن عبارت است از خالص ساختن قصد از غير خدا و پرداختن نيت از ما سوى اللّه‏ و هر عبادتى كه قصد در آن به اين حد نباشد، از اخلاص عارى است. پس كسى كه طاعت مى‏كند اگر به قصد ريا، يعنى وانمودن به مردم و حصول قدر و منزلت در نزد ايشان باشد، آن «مرايى» مطلق است و اگر به قصد قربت باشد، و ليكن با آن غرض دنيوى ديگرى غير از ريا نيز به آن ضميمه باشد، مثل اين‏كه در روزه نيز قصد پرهيز بكند؛ يا در آزاد كردن بنده‏اى كه خريدار نداشته باشد، قصد فرار از خراجات يا خلاصى از شرارت و بدخلقى او را نيز بكند يا در حج، نيت خلاصى از بعضى گرفتارى‏هاى وطن يا شر دشمنان كند، يا در تحصيل علم، قصد عزت و برترى نمايد يا در وضو و غسل، نيت خنك شدن يا پاكيزگى كند يا در تصدق به سائل، نيت خلاصى از «اِبرام» او كند و نحو اين‏ها. اگر چه در اين وقت، آن شخص مرايى نباشد، و ليكن عمل او از اخلاص خارج است.

پس اخلاص آن است كه عمل او از جميع اين شوائب و اغراض خالى باشد و از جهت محض تقرب به خدا بوده باشد.

پله‏هاى اخلاص و نحوه پيمودن آن

میلاد حضرت رسول اکرم (ص) و امام جعفر صادق (ع)

بر حلقه به دوشانشان مبارک باد

نور عالم

;خواجه دنیا و دین گنج وفا

صدر و بدر هر دو عالم مصطفی

;آفتاب شرع و دریای یقین

;نور عالم رحمة للعالمین

;جانِ پاکان خاکِ جانِ پاکِ او

;جان رها کن، آفرینش خاکِ او

;خواجه کونین و سلطانِ همه

;آفتابِ جان و ایمانِ همه

;صاحب معراج و صدر کاینات

;سایه حق خواجه خورشید ذات

;هر دو عالم بسته فتراک او

;عرش و کرسی قبله کرده خاک او

میلاد نور  فرار ظلمت

فرارسیدن سال یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت مبارک  

پروردگارا

 ـ ای تغــــــير دهندهء قلبهاو ديدگان 

 ـ ای تدبــــــــيرکننده شب وروز

 ـ ای دگر کننده حالتها و روزگاران

ـ روزگار مارا ، خود و خانواده و خلق مارا به نيکوترين و زيبا ترين احوال تغير ده

ــ از سردی و ظلمات استبداد، به روشنايی و درخشش خورشيد آزادی

ــ از تبانی ارتجاع به سازندگی و شکوفايی

ــ از سياهی ستم و تبعيض و سرکوب به سپيدی صلح و برابری

ــ از نفاق و شقاق به محبت و صميميت هدايت کن

  آمین

 هر روزتان نوروز باد

در آستانه نوروز دل‌ها را صفا بخشیم

 تا از گرمی محبت او دل‌شاد شویم و یک دِله،

 همدلی پیشه کنیم و خانه دلمان را رُفت و روب و پاکیزه سازیم

و زنگار آن بزداییم، تا مستانه به جلوه‌ای سرافرازمان کند

و به کانون دل‌های با صفا درآید.

در طریقت او سودا یک‌جا کنیم تا از آتش محبتش گرمی یابیم

 و باده وصالش را بنوشیم و جمال بی‌مثالش را به خانه دل بخوانیم،

هستی فرو گذاریم و سرمست شویم

 و دست‌افشان روز نو و نوروز پیروزمان را جشن بگیریم،

 که عید صوفیان بی باده وصال دوست، نوروز نیست.

 شکوه و شادی نوروز را با نیکوکاری و خدمت راستین تکامل بخشیم

و دل و جان را با یاد او سرسبز و با نشاط و تازه نگاه داریم

 و دل‌های خسته را پاس بداریم

که سُرور صوفیان در شادمانی و سرمستی دیگران است.

 باشد به لطف دوست در آتش عشق بسوزیم

 تا به عنایتش نوروزمان پیروز و هر روزمان نوروز باد

نوروزتان پیروز باد

هرچند برای صوفیان هر روزی که به یاد او سرآید،

روزی نو و نوروزی باشکوه است،

عید باستانی نوروز و آیین دیرپای نیاکانمان را که ریشه در هزاره‌ها دارد

و سرآغاز حیات تازه طبیعت و فرصتی

 برای شست و شوی برون و تزکیه درون است،

 پیشاپیش به نیکویی گرامی می‌داریم.

باشد که روز نوروز،

 به همانگونه که در آیینه ایستاده در سفره هفت سین سنتی خیره می‌شویم

 تا چهره خود را، دور از آلودگی‌ها ببینیم،

 به آیینه دل نیز روی آوریم و سیمای درونی خود را هم دور از تمامی آلایش‌ها،

 پاک و منزه تماشا کنیم.

اگر هنوز شاخ و برگی خشکیده

 از دل‌بستگی به مال و منال و جاه و مقام دنیا بر دامن دل چنگ می‌زند،

آنها را فرو ریزیم و جز دوست را از خانه دل برانیم

تا به عنایت او در سال نو هر روزمان،

 در راه خدمت و محبت بی‌ریا به خدا و خلق خدا، نوروز

  و نوروزمان پیروز باد